Ik ben ook blij met mijn nieuwe speeltje dat mama kocht voor mijn relax. Daar kan ik al naar hartelust op kloppen, en dan beweegt er vanalles. De max! Kloptermaarop.

Het gaat eigenlijk wel goed met me. Mijn darmen doen meer en meer wat ik wil dat ze doen, idem met mijn maag. Ze moeten gewoon de boel verteren en wegvoeren, en niet teveel tegenpruttelen. Maar goed, da’s een kwestie van werkafspraken tussen mijn verschillende onderdelen. Belangrijkste is dat ik goed eet, graag en veel lach en best blij ben dat ik hier ben.

Ondertussen gaat alles heel goed met me. Ik groei heel goed (maatje 62 is maar juist gepast want ik weeg ondertussen al 5,650 gr), heb de ogen en mond van mijn mama en gelijk voor de rest erg op mijn papa.
Mijn mama zegt dat ik een echt dotje ben, een heel mooi lief en schattig manneke.

Mijn grote zus Nora is mijn grootste vriend. Als ze wakker wordt of thuis komt, kijkt ze altijd eerst waar ik ben. Ze is helemaal niet jaloers! Liefst van alles komt ze heel dicht bij me om me zoentjes te geven, haar haar kriebelt dan wel, maar dat vind ik helemaal niet erg. Ze noemt me ‘broer’ of ‘vriend’ en legt me ook uit wat ik wel en net mag doen.
Ze vertaalt ook voor mijn mama wat ik wil (broer heeft honger, broer wil bij jou zijn, ik denk dat hij in zijn bedje wil). Mama en papa zeggen soms ‘de farao’ tegen mij omdat ik – net als mijn zusje – al op heel jonge leeftijd duidelijk een eigen willetje heb en met heel veel gevoel voor drama kan duidelijk maken dat ik boos of verdrietig ben.

Ik word steeds meer een echt mensje. Ik kan al heel mooi lachen – soms zelf met bijpassende kir-geluiden – en ook al een beetje praten (dat zit natuurlijk in de familie, goed kunnen babbelen). Mijn papa vind dat ik heel sterk ben, ik kan mijn hoofd al goed in de lucht steken als ik op mijn buik lig en duw me al vol overgave op de badrand af.
Slapen gaat ook steeds beter, ik val al eens in slaap in de maxi-cosi of in mijn bed en niet alleen meer in de draagdoek. Om in slaap te vallen heb ik graag een doekje op mijn hoofd en een tutje in mijn mond. Mama of papa moeten het er wel regelmatig terug komen insteken. En – voor als Kind en Gezin mee leest – houden het doekje op mijn hoofd goed in de gaten! Soms zuig ik op mijn vuistje.

Met de drie spijsverterings-K’s (kakken, kotsen, krampen), gaat het beter. Mijn mama zorgt ervoor dat er geen koemelk of tarwme in mijn melkje komt en dat vind ik precies wel lekkerder. Goed gefopt hé van mij, nu kan ze geen taartjes of koekjes of ijsjes meer eten ;-) Ik heb nog lastige momenten, maar over het algemeen ben ik al een stuk rustiger.
Sedert vorige week krijg ik één keer per dag een flesje, met wisselend succes. Voorlopig heb ik nog altijd het liefst de real stuff! Mijn mama heeft nu een tettenflesje gekocht, dat vind ik wel grappig. Ik moet niet meer om de drie uur eten hebben en laat zelfs al regelmatig eens zeven uur tussen twee voedingen (niet ‘s nachts, maar das een detail). De wasmachine blijft natuurlijk zeer actief draaien.

Sedert donderdagnacht heb ik er een nieuw neefje bij gekregen: Lou De Jans.
Coole naam hé. Dat wordt rock-en-roll als we met ons twee op stap gaan!
We zullen heel veel samen kunnen spelen en kattekwaad uithalen, ik kijk er al naar uit.

Mijn zusje heb ik nog maar 1 keer gezien, gisteravond. Ze zal deze namiddag nog wel eens langskomen, denk ik.

Goeiedag, ik ben er geraakt. Bijna twee weken later dan verwacht, maar alles goed en wel. Ik weeg 3kilo560gram en ben een halve meter groot. Ik eet al flink van de borst. Ook met mama alles goed.

>> Lees er meer over